این آزمایش ها بر روی ایستگاه فضایی بین المللی به منظور اصلاح ارتفاع ایستگاه باعث ارتفاع گیری دوره ای آن می شود. درحال حاضر اصلاح ارتفاع ایستگاه فضایی بین المللی توسط فضاپیماهای با موتورهای معمولی انجام می شود که سالانه حدود 7.5 تن سوخت مصرف می کند. چانگ دیاز تخمین زده است که با گاهش این مقدار به 0.3 تن در سال، میلیون ها دلار در سال برای ناسا صرفه جویی می شود.

آزمایش هفته گذشته برای اولین بار نمونه آزمایشی  این موتور موشک را در مقیاس کوچک با تمام توانش به نمایش گذاشت.

موتورهای یونی یا پلاسمایی با استفاده از امواج رادیویی با داغ کردن گازهایی مانند هیدروژن، آرگون، و نئون، پلاسمای داغ می سازند. نیروی میدان های مغناطیسی، پلاسمای شارژ شده را از عقب موتور خارج می کند، و نیروی پیشرانه در جهت مخالف تولید می شود.

موتورهای یونی یا پلاسمایی، نسبت به موشک های شیمیایی، (در هر لحظه دلخواه) نیروی پیشرانه خیلی کمتری تولید می کنند، به عبارت دیگر این موتورها نمی توانند به تنهایی و با نیروی خود، خود را از گرانش زمین رها سازند. بعلاوه، موتورهای یونی فقط در شرایط خلا کار می کنند. اما یک موتور پلاسمایی وقتی در فضا کار می کند می تواند برای سال ها فشار پیوسته ای را ایجاد کند، درست مانند فشار باد بر بادبان یک قایق، و در نتیجه حرکتی با شتاب ثابت بوجود می آید، این حرکت شتابدار به تدریج بر سرعت وسیله نقلیه می افزاید و تا حدی پیش می رود که سرعت آن از موشک های شیمیایی فعلی بیشتر می شود. این موتورها نیروی پیشرانه ای کمتر از فقط نیم نیوتن تولید می کنند (این نیرو معادل وزن یک جرم نیم کیلوگرمی بر روی زمین است)، اما همین مقدار نیروی ناچیز، در فضا برای حرکت دادن دو تن بار کافی است.

بنابراین با بکارگیری این موتورها به دلیل سرعت بالایی که بدست می آید، نسبت به موتورهای متداول سوخت کمتری مورد نیاز است.

در حال حاضر، فضاپیمای داون، در مسیر رسیدن به سیارک سرس و وستا از پیشرانه یونی استفاده می کند، که قادر است پس از رسیدن به مدار وستا، آن را ترک کرده و به سمت سرس حرکت کند. که این با موشک های متداول امکان پذیر نیست. علاوه بر آن، در فضا سرعت موتورهای یونی ده برابر موشک های شیمیایی است.

پیشرانه موشک برحسب نیوتن سنجیده می شود. معیار ضربه ویژه، بازده موتور یک موشک را توصیف می کند، که در مقیاس زمان اندازگیری می شود (ثانیه) و تکانه ی هر واحد از سوخت را بیان می کند (تکانه تغییرات در اندازه حرکت است). هر چه ضربه ویژه بالاتر باشد، سوخت کمتری برای کسب مقدار معینی از اندازه حرکت نیاز است.

موتورهای داون ضربه ی ویژه ای برابر 3100 ثانیه و با پیشرانه 90 میلیون نیوتن دارند. یک موشک شیمیایی بر روی فضاپیما پیشرانه ای بیش از 500 نیوتن و ضربه ی ویژه ای کمتر از 1000 ثانیه می تواند داشته باشد.

وازیمر پیشرانه 4 نیوتنی دارد با ضربه ی ویژه ای در حدود 6000 ثانیه.

همچنین وازیمر دو مشخصه مهم دیگر دارد که آن را از سایر موتورهای پلاسما متمایز می کند. وازیمر این قابلیت را دارد که پارامترهای پیشرانه و ضربه ی ویژه ی متغیری نسبت به احتیاجات ماموریت داشته باشد تا بهترین هماهنگی را داشته باشد. و در نتیجه با مقدار سوخت معیین، بیشترین مقدار بار با کوتاه ترین زمان سفر ممکن می شود.

افرون بر آن، وازیمر الکترودهای فیزیکی ای که در تماس با پلاسما باشد ندارد؛ و این باعث می شود تا علاوه بر عمر مفید طولانی تر، چگالی توان بالاتری نسبت به طراحی های دیگر داشته باشد.

برای سفر به مریخ در 39 روز، موتور یونی 10 تا 20 مگا واتی وازیمر با بکار گیری انرژی هسته ای، به طور چشمگیری زمان عبور و مرور فضاپیماهای سرنشین دار در بین سیارات را کاهش می دهد. در سفرهای کوتاه تر، فضانوردان زمان کمتری را در معرض امواج رادیواکتیو فضایی و میکروگراویتی های محیطی هستند، که البته هر دوی آنها موانع قابل توجهی برای ماموریت های مریخ هستند.

موتور تا نیمه اول پرواز برای کسب حرکتی شتابدار با ایجاد احتراقِ پیوسته، کار می کند، و می تواند با یک چرخش برای کاهش شتاب فضاپیما در نیمه دوم پرواز، اقدام کند. به طور کلی، وازیمر این اجازه را می دهد که در صورت بروز مشکل در ابتدای مراحل ماموریت فضاپیما را به سمت زمین منحرف کند، این توانایی در موتورهای متداول وجود ندارد.

همچنین وازیمر می تواند ماموریت های روبوتیک با حجم بارهای بالا را تطبیق دهد، و محموله ماموریت های با حجم بار خیلی زیاد را به پیش ببرد. زمان سفر و جرم بار، بزرگترین محدودیت های موشک های مرسوم هسته ای و حرارتی است چراکه آنها به طور ذاتی از ضربه ویژه پایین برخوردار هستند.

چانگ دیاز از سال 1979 برای توسعه وازیمر کار کرده است، او تلاش های خود را پیش از تاسیس شرکت آد آسترا در سال 2005 برای پیش برد این پروژه شروع کرده بود.