سعید آقائی- دهم فروردین 89
عطارد نزدیک ترینِ سیارات به خورشید است؛ چنانکه از نام پارسی اش– تیر- بر می آید، چابک ترینِ آنها در آسمان است. از حدود دهم فروردین ماه 89 تا هفته ای بعد، این سیاره کوچک، در بهترین شرایط رصدی خود برای رصدگران ایرانی -عرض های میانی شمالی- قرار می گیرد. برای یافتن آن بعد از غروب خورشید، می توان از شاخصِ پرنورِ آسمان این شب ها، سیاره ناهید استفاده کرد.

از 8 تا 23 فروردین ماه، می توان این دو سیاره داخلی را در فاصله ای کمتر از 5 درجه از یکدیگر در آسمان غربی مشاهده نمود. در این مدت، قدر عطارد از 1.1- به 0.7+ رسیده، یعنی چهار پنجم نورش را از دست داده، هر شب محو تر می شود. هنگام غروب چهاردهم و پانزدهم فروردین ماه، جدایی این دو سیاره در حدود 3 درجه است.

نمودار روبرو صحنه ی رویداد در غروب های آینده را نشان می دهد. جای ناهید و عطارد، 45 دقیقه پس از غروب خورشید، برای رصدگری که از نیشابور (و یا عرض های نزدیک) به آسمان غربی نگاه می کند.
دو سیاره در این نمودار در شکل واقعی خود و در نسب درستی از یکدیگر، چنانکه از درون تلسکوپی متوسط دیده می شوند، مشخص شده اند. قرص تقریبا کامل ناهید در حدود 10 تا 11 ثانیه قوسی ضخامت دارد. هرچند عطارد به میزان قابل ملاحظه ای کوچکتر و کم نور تر است، با این حال دیدنش هیجان انگیز تر است. طی این چند شب، در حالی که قرص ناکامل آن به سرعت به هلالی نازک تبدیل می شود، قطر ظاهری اش از 5 به 10 ثانیه قوسی می رسد.
هفته پایانی فروردین، ماه نیز به همنشینی عطارد و ناهید می آید. تصویر زیر این سه جرم را در کنار هم، 45 دقیقه پس از غروب خورشید نشان می دهد. در 26 فروردین هلال یکروزه ی ماه در فاصله 3.5 درجه ای عطارد قرار دارد. شب بعد از آن هلال ماه به فاصله 3 درجه ای از ناهید می رسد.